Jan 4, ’09 8:23 PM
for everyone

I do not fear death. I had been dead for billions and billions of years before I was born, and had not suffered the slightest inconvenience frome it. – Mark Twain.

We are going to die, and that makes us the lucky ones. Most people are never going to die, because they’re never going to be born. The potential people who could have been here in my place, but who will, in fact, never see the light of day, outnumber the sand grains of Sahara. – Unweaving the Rainbow, Richard Dawkins

Dec 31, ’08 2:36 AM
for everyone

Sa mga beauty pageant, madalas itanong ang “What is the essence of being a woman/gay/man?” at kung anu-ano pa. Marami akong hindi pinaniniwalaan, at sa kakaunting natitirang bagay, ideya, at kung ano pang pinaniniwalaan ko, hindi madali para sa aking pakawalan ang mga iyon.

Tulad ng tanong na “What is the essence of being a man?”, marami akong dahilan, at ideya kung bakit tao ako. Kung para saan ang pagiging tao ko. Pero pag lubog ng araw, babalik at babalik ako sa tanong. Dahil kahit paano ko paikut-ikutin ang sagot, babagsak ako sa sagot na tao ako dahil naghahanap ako ng dahilan kung bakit tao ako.

Sa nagdaang taon, maraming bagay ang nagpalungkot sa akin. Nandyan ang nawalan ako ng aso. Tuta pa kung tutuusin, hindi din nakatulong na hindi ko s’ya pinansin habang nagpapapansin sya, isang oras lang ang lumipas, mangiyak-ngiyak na ko sa kusina dahil sa pagkamatay ng aso ko.

Pero bukod dun, nawalan din ako ng tiyahin. Pangalawang naging guro ko, nagturo sa akin ng A is for Atis, B is for Bubuyog… Hindi naging maganda ang paghihiwalay ng pamilya nya at ng pamilya ko, ganun siguro talaga, lahat ng pamilya may itinatagong baho sa kusina.

Hindi ibig sabihin nun nakalimutan ko sya bilang tiyahin at bilang guro. Hindi lang talaga siguro nagtugma ang gustong ituro ng tadhana para sa aming dalawa. Hindi ko pa din nakita ang sarili kong ganito, at sa totoo lang, hindi ko alam kung makikita ko pa ang sarili ko nang nakaganyan. Madalas kong sabihin na hindi ko kelangan ng diploma para maging makabuluhan ang buhay ko, at hindi pa ako handang baguhin yun, pero hindi fulfilling ang ideyang hindi ko kayang magtagal sa isang lugar para makipagbolahan sa mga taong sa tingin ng lipunan ay mas alam ang tama kaysa sa akin.

Natapos ko ang mga bagay na gusto kong tapusin, pero bago ako matulog, hindi pa din ako kuntento, siguro sa kinalabasan, o baka sa kung paano ko ginugol ang mga kaya kong gawin para sa mga bagay na yun.

Sa kabila ng mga bagay na nagawa ko, malungkot pa din ako, tingin ko kasama yun sa pagiging tao ko, ang maghanap ng isang mas malaking kabuluhan galing sa maliliit na bagay na ginagawa ko. Hindi ko alam at hindi ako sigurado pero pakiramdam ko naman, hindi ako naging makasariling tao. Paminsan-minsan nagdadamot ako, madalas na nagsusungit, pero sa loob ng banyo, habang dumudumi, iniisip ko kung paano ko babaguhin ang mundo gaya ng pag-iisip na ginawa ko nuong teenager pa ko.

Sa kabila ng maraming magagandang bagay na nangyari sa nakaraang taon, malungkot pa din ako. Kahit pa nagsisimula kaming maging magkaibigan ulit ng isang taong nasaktan ko, alam kong may kulang. Malamang mas maganda kung hindi sya nasaktan in the first place pero ganun siguro talaga ang buhay. Sa mga araw na nagalit ako ng walang dahilan, naiyak ng hindi papasa sa famas awards, nagtanong ng walang katuturan, dumaldal ng walang nakikinig, nasaktan ng hindi malinaw ang dahilan, nagpapasalamat ako. Dahil hindi man ako natuto, alam kong natawa ako, naiyak ako, nasaktan, nasarapan, at naging tao ako.

*A question of morals: Kung mararamdaman mo ang isa sa dalawa minsan sa buhay mo, ano ang ayaw mong maramdaman, isang lingong gutom na gutom at walang makain, o isang lingong taeng tae na hindi makatae?

Pero kung iisipin ko lahat-lahat ng nangyari, di na din naman ganun kasama. Mali! Masaya ang naging taon ko, dahil merong ganito.

Kaya wala na kong hihingin pa. Hindi man ako naniniwalang may diyos na magreregalo sa’kin ng ganyan, naniniwala naman akong sapat na ang konting sipag, tiyaga, konting sira sa ulo, konting lambing, konting malasakit sa kapwa, sa kaibigan at pamilya at tunay na pagmamahal para maging totoong tao ako. Kaya kung sisipain man ako ng lungko bago matapos ang taon, ok lang, magpapakalasing pa ‘ko.

Tags: update

Dec 15, ’08 1:27 PM
for everyone

PATAWAD PILIPINAS PERO ANO NGA ULIT ‘YON
(Redux ng We Beg Your Pardon America ni Gil Scott Heron)

Gusto naming mag-imbento ng rebolusyon gaya ng baha ng pawis na rebolusyon. Gaya ng People Power
Nuong 1983 isunulat ni Florante ang Upuan, pagkatapos ng tatlong taon, tumayo ang ang dating diktador Marcos
Pero humirit pa ng sequel ang istorya, kaya nangungulit uli kami.
Gumawa kami ng part two, ano nga ulit ‘yun? Patawad Pilipinas pero ano nga ulit ‘yon?
Patawad Pilipinas dahil ang pagpapatawad na ibinigay mo ngayon ay hindi iyo para ibigay.

Bida si FPJ sa Kapag Puno Na Ang Salop at marami sa amin ang punung-puno na.
Patawad Pilipinas pero ano nga ulit ‘yon
Sabi nila pag si Juan ang nagwala, pag si Juan ang nahulihan ng gamit ng iba, pag si Juan ang nagdoobie, pag si Juan ang may sala, mababagansya si Juan.
Yung taong nagnakaw sa kawawang si Juan nag-aaround the world.

Pag may nakakita sa’yo dyan, Juan, pag ikaw nahuli, sabi ng kung sinu-sinong makakasalubong mo papunta sa barbero
Yari ka. At hindi ka lang basta basta mayayari.
Pero yung taong yumari kay Juan, walang makakita, hindi mahuli-huli.

May part two ang People Power, unconstitutional daw.
Pagtapos ng sandamukal na text na nagpayaman sa Globe at Smart
Laglag na naman ang panga ng buong mundo.
Bida ka, Pilipinas, sa pagpapalaglag ng panga ng buong mundo.
Sa kasamaang palad wala kang binatbat sa pagpapalaglag ng sarili mong panga. Sa pagtanggal ng cancerous mong nunal.
House arrest ang sabi nila at nang marinig ito ng marami, ang sabi nila “Putang ina!”
Pero wala, House arrest talaga.

Gusto kong magkaroon ng bahay sa Tanay pag matanda na ‘ko.
Muntinlupa hindi resthouse sa Tanay.
Hindi snap election, hindi impeachment, hindi house arrest.
Hindi executive clemency.

Patawad Pilipinas, ano nga ulit ‘yon?
Patawad Pilipinas pero umiikot na ang bituka namin sa pagpapatawad mo.
At anong palusot ang sasabihin mo?
“Gurang na s’ya.”
“Mas gurang ang nanay n’ya.”
Sabi ni Joker, “If the President pardons, nobody can question it. That’s one power you can’t question.”
Kung sino man ang nagsabing galit ang magnanakaw sa kapwa magnanakaw, sinungaling.
Sabi nila, “Its a process of healing the nation.” Pero nagamot ba ang cancer kung tatakpan ang sugat?
At ano ang epekto ng healing the nation na ito? Dahil alam nating lahat na ang healing the nation ay bunga at ang bunga ay may ugat at ang ugat ay magkakabunga. Ang ang bunga ay madalas na nabubulok.
Pasok sa eksena si Mama Sita.

Sa tuwing may nakakatakot.
Sa tuwing may nakapangingilabot.
Sa tuwing may “Plenty!”
Sa tuwing may “I have deferred my retirement. I will sacrifice my yearnings for personal quiet and release from presidential strain and anxiety. And I will offer myself to the electorate in 2004.”
Sa tuwing may “Hello, Garci.”
Sa tuwing may “I’m sorry”
Sa tuwing may “It was only a lapse in judgement.”
Sa tuwing may taong isinusuka na sa simula pero humirit pa rin at magsasayaw pa ng cha-cha dahil kulang pa ang mahigit siyam na taon.
Meron kang Mama Sita.

Si Mama sita na magbibigay ng executive clemency para matakpan ang sarili n’yang kaswapangan. Si Mama Sita na gustong magsayaw – parang si Tessie Aquino-Oreta.
Ang hirap nga namang magpayaman.

Si Mama Sita na nagsabing “The Filipino people mark a glorious day in history, when instead of forcing a president out of office through people power, they chose to keep a president through voting in the halls of constitutional democracy,” pagtapos maupo dahil sa people power.
Si Mama Sita na kumita ng labing isang milyon nuong 2007.
Walang masama. Kumita lang naman. Nagpayaman lang naman.
Corny! 11 million lang?
Si Mama Sita na nagsabing “I’m not worried. I’m in control.”
Si Mama Sita na humirit, “It is simply the truth that the political system that I am part of has degenerated to the point that it needs fundamental change.”
Pamilyar. Parang nuong 1972. One thousand eighty one. Proclamation Number 1081. Si Juan, laglag ang panga.
Excited na ba kayo? Ako nasusuka na.

Pero tip of the iceberg pa lang yan. Marami pang iba.
Flower bet nuong 2005. Oo nga. Juetengate.
Fertilizer deal. Si Jose Pidal na may P200 milyong piso sa bangko.
Hindi pa kasama ang mga alipores sa senado at kongreso.
May mga regalo ng milyong milyong piso. At para saan ang kalahating milyon?
Oo nga. Regalo lang. Pamasko.
Regalo para hindi pirmahan ang impeachment trial.
Para matakpan ang ibang mga nayari.
At anong meron tayo? Meron tayong dalawang daang pisong papel.
Meron tayong overpriced Macapagal Boulevard.
Meron tayong extra-judicial killings.
Merong NBN-ZTE, merong NAIA-3
Parang multi-vitamins, from A-Z.
Merong healing the nation.
Merong isang bala sa mukha si Marlene Esperat.
Wala na tayong Rolando, Danilo, Alejo, Jasper, Gibson
Meron tayong sayawan.

Patawad Pilipinas. Patawad pero ano nga ulit ‘yon?
Patawad kung mananatili kaming inutil at walang pinag-aral dahil marami sa amin ang mapagbibintangang nagpasabog ng cell towers at pagsusulat ng fairy tales.
Patawad kung hindi kami makatulong sa ekonomiya dahil marami sa amin ang natatanggal sa trabaho kahil pa ramdam na ang kaunlaran.
Patawad kung ang iba sa amin ay baril at sandata ang dala sa halip na libro at panulat.
Patawad kung marami sa amin ang abala sa paghahanap ng susunod na makakain imbis na magbayad ng buwis.
Dahil sa bansang ito, ang walang makain, nagkakalkal sa basura at ang mga anak ng diyos ay nakatambay sa Sandigan, sa GSIS, sa Malacañang, sa Russia, sa Germany, Sa China.
Ganun talaga. Liars go to congress, to senate, to malancañang.

Patawad Pilipinas pero mas nagegets na namin ngayon. Kuha na namin kumpara nuon.
Pero hindi, hindi namin gustong baliktarin mo ang desisyon. Ang totoo, gusto naming dagdagan mo pa.
Patawarin si Mar Roxas sa sinabi nyang, “Putang ina! Patayin ang Gloria forever Cha Cha na ito!” – Nagmura lang naman s’ya
Palusutin mo na si Samuel Ong, wiretapping lang naman yon.
Palayain na si Hubert Webb, rape with multiple murder lang naman.
Wag nang pansinin sila Estanislao Bismanos, Jerry Cabayag at Randy Grecia, hindi naman sila ang mastermind.
Patawarin sina Norberto Murillo at Oscar Belleza, 1985 pa naman yung mass grave na ‘yon.
At Pilipinas, patawarin mo kami habang kami’y nasusuka
Dahil laya na si Claudio Teehankee Jr. 2 patay, habang si Juan, laglag na naman ang panga.

Mas malalim na ang pag-intindi namin ngayon Pilipinas, mas matalino na kami, patawad.
Habang ramdam ang kaunlaran at nadadagdagan ang trabaho, kami at ang aming mga pamilya ay magdidildil ng asin.
Habang nagpapapogi at nagpapasosyal ang mga billboard na mas maliit ng di hamak ang produkto sa endorser, hayaan mo kaming masuka Pilipinas. Dahil habang gumaganda ang ekonomiya, isa-isa kaming nawawalan ng trabaho.
At dadami ng dadami ang batang kalkal sa Smokey Mountain. Kakalat sa Antipolo, sa Rizal, sa Kyusi, sa Manila, sa Makati.
Hanggang unti-unting malimutan ang People Power, ang EDSA, Ayala, Mendiola, – Basura.
Naiintindihan na namin lahat at patawad Pilipinas.

Patawad Pilipinas kung sa susunod na kami’y mag-aklas, hindi na kami kakanta o tutula.
Hindi patas ang baril laban sa kadenang mga kamay.
Patawad Pilipinas kung sumuko man kami sa pangalan ng karma dahil walang silbi ang paulit-ulit na pakiusap.
Patawad Pilipinas kung kami naman ang magwala at ipagpaumanhin mo kung kami ay masuka
Patawad Pilipinas dahil ang pagpapatawad na ibinigay mo ngayon ay hindi iyo para ibigay.

Tags: tula

Dec 12, ’08 2:54 PM
for everyone

Ankonsyus

“Fuck redemption! We are God’s unwanted children? So be it!”- Chuck Palahniuk, Fight Club

Lumalangitngit ang mga ngipin ko
Habang alumpihit sa paghahanap ng lugar
Na paglalamayan ng mga mata.

Sa kung ilang mga panahon
Ang isiningil na sa akin sa pagsusuot
Ng tapaoho ng pagpapahinga
Ko lamang naitatanong,
Anong ipinaglalaban ko?

Sa mga oras lang na gising ako
Sa panaginip o pupungas pungas
Sa kawalang malay ko lamang
nakikita ang aking henerasyon,
Pinatamis, pinaasim, pinapait, pinasarap,
Pinatigas, pinalambot, pinakuluan,
Pinaglaruan at nilinlang ng labing-anim
Hanggang dalawampu’t limang taon ng pagpapasarap.

Nakita kong nalunod ang aking henerasyon
Sa IPod, internet, MTV,
Channel V, Emmy Awards, at sa nagkikintabang
Diyamante ng hindi nanalo.
Nakita ko ang henerasyon kong
Nagpapakalasing sa psuedo-intellectual
Political theories, racial heritage,
At nagsisipsip ng sisiw sa analytical thinking,
Pagbuo ng deconstruction theory, At walang sawang
Panunuod sa The Dark Knight,
Kay Heath Ledger, Ng Prozac Nation
Ng Twilight, Lord of the Rings, at ni Harry Potter.
Sinagpang kami ng self-diagnosed clinical depression
Pop art, spoken word, classical jazz, sleeping pills
Hanggang ma-knock out sa paghahanap
Ng kanilang Great Depression,
Sa kanilang Holocaust,
Sa pagpapalaki ng itlog
At pagbuyangyang ng sisidlan ng bayag.

Habang abala ako sa pananaginip,
Alumpihit sa paghahanap ng ano
Ang ikabubuhay ko. Ng mga bombang
Nagpuputukan at gyerang ipaglalaban ko,
Nakita ko ang aking henerasyong
Nagpipista sa sabay-sabay naming pagkatunaw.

Sa panaginip, muli kong itatanong,
Ano ang ipinaglalaban ko?
At sa aking henerasyon,
Ano ang ikabubuhay mo?

Tags: tula

Dec 9, ’08 1:32 PM
for everyone

Naiinis at natutuwa ako ngayong araw. Naiinis ako dahil lahat ng gusto kong kainin kanina hindi ko makita. Simula sa dangit sa Chowking, hanggang sa Oishi Manju, konti lang ang bisyo ko sa pagkain dahil kahit ano naman kakainin ko, pero pag hindi ko nakita yung gusto kong kainin pagkatapos ng matagal na pag-iisip kung ano ang gusto kong kainin, naiinis ako. masama sa loob.

Pero nakabawi naman. Dahil for the first time, nakakita ako ng isang sentimong barya.

Anong big deal? Wala lang, parang bigla lang nagkaroon ng value ang pera Dahil may isang sentimo.

Tags: pera

Dec 7, ’08 11:40 PMfor everyone

Moonlight and Tombstones

It never made sense

What we’re told.

We are over-glorified animals

Seeking justification

From words that ate its meaning.

Our twisted tongues

Seek for love in all the wrong places,

Yet we see peace in arms.

High in the sky we seek salvation

And here we touch subjects

Of morals

Of hypocrisy

Of freedom

Of what is right and what is wrong.

And we write what is rightWrite off what is.

Walking through the ladders up,

Conforming to non-conformists Like everyone else,

Going through stages:

Now what?

How about now?

We go farther and farther away,

Farther and further away,

From realizing where we will eventually lead.

We seek for love in all the wrong places,

Yet we see peace in arms.

It never made sense

What we’re told

Somebody else will watch moonlights as they walk between our tombstones.

Tags: poetry, poems

Nov 25, ’08 1:05 AMfor everyone
Really. No shit. I mean, everybody wants to be this and that and not really wanting to be themselves. Its always “oh this is better, oh that looks good. maybe i should do it too…” bullshit.

And just to make it clear, i’m not glorifying myself in anyway as i am a guilty son of a bitch too. i guess it’s people’s way to cover their sorry asses and give themselves a little bit of hope away from the pathetic lives theyre living.

no, i wouldnt even bother editing this this as i really dont give a rats ass anymore. i mean seriously, all this hoping for change and looking for a better world will all come down to naught. why? because man is born an animal. there is no amount of civilization nor morals nor knowledge that will change that.

so i say this, and this will really hurt me. me being a hypocrite myself. fuck you john lennon. its good that mdc shot you to death because you are indeed a phony. just like every single person on this world. that includes you. whoever you are reading this.

to put it simply, fuck every single person in this fucking world. i dont give a rats ass if you fucking choke to death. its just a matter of speeding up the inevitable.

Nov 21, ’08 8:23 AM
for everyone

So, I interviewed this doctor again yesterday, I was on his forum last monday about Wellness and I must admit he’s a good speaker. His way of living well topic though is pretty much known already. I mean, I pretty sure any of you have read it somewhere. What’s funny is, he’s a naturologist, you know, those who specializes on natural and organic health techniques, and his event is sponsored by one major dietary supplement manufacturer in the country. Oh how people are walking contradictions.

Anyway, it was a pretty busy day yesterday. Not a good one though. As I was making my way to Edsa Shangri La for that interview, I got stuck at the MRT North Station. So people started piling behind me and being that I really just didn’t care, some even positioned themselves in front of me. It didn’t matter to me though. 2 trains passed without stoping at the station; you can just imagine how packed it was on the platform. So when the train finally arrived, people were pushing from behind and this lady beside me started shouting, “ano ba wag kayong manulak.”

And really its no big deal, you hear that all the time. I would have said the same thing if only I wasn’t too lazy to shout. So we’re finally inside the train, and that where it got really weird and annoying. The same lady started her tirade. “Mga pinoy nga naman. walang disiplina.” Again, that’s really a non-issue. She wants her thoughts out and its understandable until she followed it with, “Palibhasa di pa nakakasalta ng ibang bansa yang mga yan.”

Now that really pissed me off, I mean, what exactly does she mean by that. Assfuck! She didn’t stop there, I was just too pissed of to listen anymore.

So after that, I went off to my interview and met four other writers from different publications. And there’s this writer from this broadsheet and she’s really pretty. Beautiful skin and all and she was asking all the questions. I was just there with my recorder and I’d ask a few questions here and there. Then we started chatting and all, she seemed nice but somehow her perkiness just starts to get under your skin. Like some annoying little kid.

I mean, here’s a hot chick in front of you and you start thinking of these other things and when she starts talking, BAM! You start imagining of unflushed shit on your toilet instead. FUCK! When lunch and interview was over that’s when she said, “Its articles like this that really gets me excited.” And I thought that’s why her questions seem self-serving. Another thing that turned me off is when she stood up. Dammit. I looked like a frigging hobbit. That girl was tall.

Then I receive a call from my mom saying my niece who’s manning the cafe left. So I had to run back to the shop to make sure its taken care of properly. Then I went to Recto to meet Karl so we could reserve Freedom Bar for the org Xmas Party. Then I had to run back to my editor discuss some stuff. Then my mom called again, “Magtaxi ka na. May kagaguhan na namang ginawa yung kapatid mo.”

When I got home, My brother wasn’t there. He was sent packing, AGAIN. I mean, seriously, I wouldn’t know how to raise a kid with ADHD, but I know that certainly isn’t the way. And this isn’t the first time. It happened to me, and its happening again.

History repeats itself.

People repeat history.

When I think about it, its either my parents are just that bad at raising their kids or me and my brother are just big pains in the ass. I don’t know, but I’m starting to get tired of all this shit and I’m really pissed of.

Seriously, somebody just shoot me in the head of send me a one-way ticket to Mindanao. Or Iraq. Or Georgia. Hell, even North Korea. Or give me a job being a crash test dummy.

Nov 19, ’08 10:39 AMfor everyone

I was neither conceived nor born in sin. My condolences to those that were.

Tags: atheism

emptiness is loneliness and loneliness is empty just like me
Nov 19, ’08 3:38 AMfor everyone

this isn’t the best way to wake up. gustong gusto kong magising kanina pero antok na antok ako, ngayon gusto kong matulog, dilat na dilat ang mata ko. could be taking a dump early in the morning. anyway, i’m pissed. i know this may not be a logical way to put it, but you see athletes get to their prime and really go at it. you see figures go up and they just become monsters. the question is, when and where will i get to mine.

I really don’t want to think that being in your prime means being productive, I mean, if that’s the case then i’m long past my prime. my most productive week was when i was 16 when i locked myself in my room for a whole week one summer. i came out with a notebook’s worth of materials. not that any of it would fetch for shit. not that any of it can change the world.

after all those nonsensical gibberish there was nothing. i mean, there something worth telling a couple of people every now and then but after that, zilch! i guess i’ll have to take a break with all this technology, if i think about it really hard, i had nothing in my room then, just a cassette player and some lousy tapes. i can’t seem to get myself to focus these days.

i’m thinking, the world is coming down to some random bullshit and we are all stuck. i mean, me for example, i’m fucking 24 and i’m still stuck in the phase of identity crisis, i still don’t know where i’m good at. i just know i’m good at something. yeah, that sounds egotistical and all. but what should i think? and really i’m starting to be pissed off with all this.

i’d like to think this is my holiday blues finally learning how to be mature. but really, it isn’t. this is just me trying to pass the time. what i thought i had isn’t even classified as a clinical disorder anymore, who could be a passive-aggressive son of a bitch anyway? to put it simply, you just know you’re lazy and you hate it. and you hate not doing anything about it. but you’re too lazy to do something. ‘

this is all crap. somebody please shoot me in the head, or better yet, give me a one way ticket to iraq.

Tags: blubber